اول تو ، بعداً من . عشق ناب یعنی همین

سخاوت یعنی از نعمت های خداداده و مازاد بر نیاز ، هرچه در اختیار ماست و قابل واگذاری به دیگران است ، به اندازه کرم و توانی که داریم و به قدر رفع نیاز نیازمندان ، بلاعوض و بدون منّت و تحقیر وهیاهو و آبروریزی ؛ و با نشاط و لبخند ، به دیگران ببخشیم و واگذار کنیم و از یاد ببریم چه کرده ایم و هرگز با استفاده از بوق و کرنا و دهل و سرنا ، رسانه ای نکنیم تا به اجرش لطمه ای نخورد و عزت و کرامت انسانی دریافت کنندگان سخاوت ما ، ملکوک و مخدوش نشود .

ایثار ، یعنی مقدّم داشتن دیگران بر خودمان و آن چه را که نیاز داریم ، به دیگران واگذار کنیم . یعنی صرف نظر کردن از پول و پوشاک و غذا و امکانات دیگری که مورد نیاز خودمان است ، اما رفع نیاز دیگران که استحقاق دارند ، مهم تر است از نیاز خودمان که البته این ویژگی ، خاص اولیای خداست و توفیقی نیست که رفیق هرکسی شود .

در کنار سخاوت و ایثار که بیشتر شامل امور مادی و در حوزه ایثار ، شامل فدا کردن جان در راه دفاع از عقیده می شود ، می توان از پدیده زیبای اخلاقی مقدم داشتن دیگران بر خود در جایگاه ها و فرصت های زمانی و مکانی مختلف یاد کرد که نیازی به ذکر مصداق های بسیار آن نیست فقط اشاره به این نکته لازم است که بهترین آزمون برای تشخیص و تفکیک عاشق واقعی و قلبی از عاشق صوری و مجازی و ریاکار ، قرار دادن آن ها در سنجه " قدرت سخاوت " ذاتی و طبیعی ؛ و نه مقطعی و مصلحتی و " هنرمقدم داشتن " است که آیا معشوق را در شرائط مختلف ( خصوصا به زیان خود و به سود معشوق ) ، بر خود مقدّم می دارد یا خیر ؟ . این ، ساده ترین آزمون عاشق شناسی است و عالی ترینش ، چشم پوشی از نیازها و خواسته های بدیهی و طبیعی ؛ و ایثار ثروت و آرامش و سلامت و حیثیت ؛ و نهایتا جان عزیز از سوی عاشق در راه معشوق است و عشق ناب یعنی همین . (۱)

عشق ، حقیقی است مجازی مگیر
این دم شیر است به بازی مگیر

عالی ترین و انسانی ترین موقعیت برای مقدّم داشتن دیگران بر خود ، فراموش نکردن دیگران از دعای خیر و مقدم داشتن دعا برای دیگران بر دعا برای خویش هنگام نیایش با خدای کریم است و حتی از این ویژگی ، به عنوان یکی از عوامل مهم اجابت دعا یاد شده است . الجار ثم الدار . ابتدا در اندیشه همسایه ات باش و سپس ، به فکر خودت و خانه ات .

من فکر می کنم یکی از رازهای مقدّم داشتن دیگران بر خود ، تمرین مبارزه با خودخواهی و یاد آوری پی در پی این حقیقت به انسان است که مراقب باش جز تو ، دیگران هم هستند که حق دارند از آن چه تو دوست می داری ، استفاده کنند و راز دیگر ، توسعه فرهنگ دگر خواهی و تعامل همه جانبه بین آحاد جامعه ای است که اعضای یک پیکرند و از یک گوهر ، خلق شده اند و خالق همه ، یکی است .

شما چه فکر می کنید ؟

چه ارزش هایی در تقدّم دیگران بر خود وجود دارد ؟

پیش تر ، از حضور سبز و نظر عطر آگین شما ، صمیمانه سپاسگزارم .

۱ - در عصر حضرت امیر مؤمنان علی علیه السلام ، زنی از زن دیگری به حضرت شکایت برد که این ، کودکش را ربوده است . زن کودک ربا منکر شد و اصرار داشت که خود ، مادر آن کودک است و آن یکی ادعای دروغ می کند . زن شاکی با التماس و ابتهال و تضرع و با ریزش اشک اصرار می کرد و زن متهم ، انکار . و خونسرد بود و آرام . ظاهرا ، خبری از امارات و علائم و قرائن و مدارک و دلائل و شواهد و شهود و مستندات هم از جانب هر دو طرف نبود . حضرت دستور دادند با شمشیر کودک را به دو نیم کنند . نیمی برای زن شاکی و نیمی برای زن متشاکی . در برابر صدور و اعلام این حکم غریب و نا متعارف ، زن رباینده ، هیچ واکنش عاطفی و مهر انگیز نشان نداد و زن شاکی ، با عجز و اشک و لابه ، از مولای متقیان خواهش کرد کودک را به دو نیم نکنند ، از خودم می گذرم و از سهم خویش چشم می پوشم تا فرزندم کشته نشود و دراختیار رباینده باشد . حضرت که ظاهرا دسترسی به دلائل اثبات جرم برای صدور رأی محکومیت و مجازات متهم نداشتند ، با حرکتی زیبا و هوشمندانه در بازجویی و محاکمه و صدور حکم ، مادر واقعی را شناسایی و کودکش را به او باز گرداندند . و آن زن کودک ربا ، رسوا و شرمنده شد .